retentivus

retentivus [CL retentus p. ppl. of retinere+-ivus], able to retain, retentive; b (med.); c (w. ref. to the mind or the soul). siccum est ~um sue figure T. Sutton Gen. & Corrupt. 123.  b quattuor igitur insunt potentie que totius vegetationis sunt principia suntque attractiva, ~a, digestiva, et expulsiva Alf. Angl. Cor 13. 1; quando natura expellit humorem cum impetu et quia ~a continere non potest sicut in proxime morientibus Gad. 57v. 1; [virtutem] motivam de loco ad locum dividunt medici in tres, sc. appetitivam ‥ et expulsivam ‥ et ~am que retinet quod necessarium est in loco Ps.-Ric. Anat. 14; aliquando deficit illi vis ~a et prevalet illi vis expulsiva Quaest. Salern. B 13; 1267 retinebitur medicina in corpore, quia siccum est bene ~um Bacon Maj. I 386.  c quia vis ymaginativa ~a est passionum receptarum a sensu communi J. Blund An. 250; alia [virtus] est ~a tam formarum predictarum quam etiam intentionum, que est virtus memorativa virtusque reminiscendi Ps.-Gros. Summa 468; [anima vegetativa] quam illustravit gloriosus Deus septem viribus, que sunt vis attractiva, ~a, digestiva, expulsiva, nutritiva, generativa, informativa Bradw. CD 138D.