retentus
rĕtentus, a, um.
- a Part. of retendo.—
- b Part. of retineo.
rĕtentus, ūs, m. [retineo],
- a holding fast, grasping: vivosque imitata retentus (manūus), Claud. in Rufin. 2, 438.
1. retentus, a, um, I) Partic. v. retendo, w. s. – II) v. retineo, w. s.
2. retentus, ūs, m. (retineo), das Zurückhalten, Festhalten, Claud. in Rufin. 2, 438.
dedi eis totam culturam de H. absque omni ~u
1 rĕtentus, a, um, part. p. de retendo et retineo.
2 rĕtentŭs, ūs, m. , action de retenir [en parl. de la main] : Claud. Ruf. 2, 438.
Tradimus omne nostrum jure et potestatem et dominationem, absque ullo Retentu, ad proprium alodem.Charta Aymerici Archiepisc. Narbon. ann. 940. apud Mabill. tom. 3. Annal. Benedict. pag. 711. col. 1 :
Sic damus Domino Deo et monasterioCharta ann. 1142. in Probat. novæ Histor. Occitan. tom. 2. col. 496 :(S. Pontii Tomeriensis) prædicto in perpetuum absque omni Retentu, libere et absolute, et absque omni usatico, etc.
Raymundus Pontii Comitis S. Egidii filius, et Dei gratia Comes Tripoli......... concedit Umberto venerabili ecclesiæ Aniciensis Episcopo, absque ulla obligatione et absque ullo Retento juris et dominii, etc.Vide Retenementum, Retenta,
et Retentatio 2.
retentus
- P. of retendo and of retineo.