separ
sē-pār, păris (perh. only in abl. sing.), adj.,
- separate, different (syn. dispar; post-Aug. and mostly poet.): ossa separe urnā contegere, Val. Fl. 5, 58; separe coetu, Stat. Th. 4, 481: separe ductu, Prud. Apoth. 311: duo flumina naturā separi, Sol. 7 fin.
sē-pār, paris, abgesondert, getrennt, verschieden, Nom. separ, Prisc. 5, 14: Abl. separe, Val. Flacc. 5, 58. Prud. apoth. 243: Abl. separi, Solin. 7, 27 M.
novimus esse novem per quos sua conditor explet / judicia, ordinibus separes ac partibus aequis / angelicos adstare choros summum ante tribunal
optimates ‥ qui ~es coetus in expeditione legali ductu ductitare debebant, in militia Romane rigorem discipline ‥ ignorabant
~ar, seorsum a pare
wode , arepticius ‥ ~ar, lunaticus, rapidus, vesanus
sēpār, ăris (se, par), séparé, à part, distinct : Val. Flacc. 5, 58 ; Stat. Th. 4, 481.
Separ , i. seorsim a pari, i. dissimilis, unde separitas.
Optimates autem, qui Separes cœtus in expeditione legali ductu ductitare debebant, in militia Romanæ rigorem disciplinæ, ni fallor, ignorabant.Utitur Solinus cap. 13. ut etiam Prudentius in Apotheosi v. 311.
Ambrosius tandem hos Separe condidit ambos.... Nazarium apportans alio, Celsumque relinquens.