separabiliter
sēparābiliter, Adv. (separabilis), getrennt, Augustin. serm. 52. § 15 u. 17 u.a.
habens alia tenet ~iter, alia inseparabiliter ‥ illa quidem quae ~iter tenet, fuit angelorum omnium, antequam boni confirmarentur et mali caderent
tria nomina, sed res una, sicut memoria, intellectus, voluntas, quae ~iter demonstrantur, et inseparabiliter operantur
facta fuit partitio inter eos quod quilibet habuit partem suam ~iter
sēpărābĭlĭtĕr, séparément : Aug. Serm. 52, 15.