sono
sono, to make a noise, sound, resound
- I Neutr., to make a noise, to sound, resound: aes sonit, the trumpet sounds, Enn. ap. Non. 504, 33 (Trag. v. 213 Vahl.): plectra, Prop. 4 (5), 7, 62: tympana, * Caes. B. C. 3, 105, 4 et saep.: cujanam vox prope me sonat? Plaut. Bacch. 4, 9, 55 (979); id. Ps. 2, 4, 11 (704); id. Rud. 1, 4, 10 (229); id. Trin. 1, 2, 7 (45): hic mare sonat, id. Rud. 1, 3, 23 (207); cf.: mare, silvae Aquilone, Hor. Epod. 13, 3: omne sonabat arbustum fremitu silvaï frondosaï, Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Ann. v. 196 Vahl.): clamore viri, stridore rudentes, Ov. M. 11, 495: omnia passim mulierum puerorumque ... ploratibus, Liv. 29, 17 et saep.: (hirundo) circum Stagna sonat, Verg. A. 12, 477; cf. Mart. 14, 223: saeva sonare Verbera, Verg. A. 6, 557: classica sonant, id. ib. 7, 637: displosa sonat vesica, Hor. S. 1, 8, 46: fletus rixaeque sonant, Tib. 2, 4, 37: natura fert, ut extrema ex alterā parte graviter, ex alterā autem acute sonent, Cic. Rep. 6, 18, 18: dicta non sonant, do not chink (i. e. are not money), Plaut. Ps. 1, 3, 74 (303).—Impers. pass.: jubet tibias agere: sonatur, Ap. Met. 5, 15, 6.—
- II Act., to sound, utter, give utterance to, speak, call, cry out, sing, pour forth (syn.: edo, eloquor, cano): homines inconditis vocibus inchoatum quiddam et confusum sonantes, uttering, pronouncing, Cic. Rep. 3, 2, 3: sonare subagreste quiddam, to speak, id. Brut. 74, 259: pingue quiddam, id. Arch. 10, 26; cf.: (Sibylla) nec mortale sonans, Verg. A. 6, 50: illa sonat raucum, Ov. A. A. 3, 289; cf.: nec vox hominem sonat, does not sound like that of a human being, Verg. A. 1, 328: tale sonat populus, calls, cries out, Ov. M. 15, 606: exululatque Evoeque sonat, id. ib. 6, 597; 4, 523: atavos et avorum antiqua sonans Nomina, boasting of, vaunting (syn.: crepans, jactans), Verg. A. 12, 529; cf.: sonant te voce minores, Sil. 2, 491: ut haec duo (honestas et utilitas) verbo inter se discrepare, re unum sonare videantur, to signify (syn.: significare, indicare), Cic. Off. 3, 21, 83; cf.: quā deterius nec Ille sonat, Juv. 3, 91: Epicurum non intellegere interdum, quid sonet haec vox voluptatis, id est, quae res huic voci subiciatur, Cic. Fin. 2, 2, 6: furem sonuere juvenci, i. e. they betrayed him by their lowings, Prop. 4 (5), 9, 13: Pythius in longā carmina veste sonat, sings, pours forth, accompanies on the lyre, id. 2, 31 (3, 29), 16; cf.: sonante mixtum tibiis carmen lyra, Hor. Epod. 9, 5: te sonantem ... dura fugae mala, id. C. 2, 13, 26: te carmina nostra sonabunt, shall sing of, i. e. shall celebrate, praise, extol, Ov. M. 10, 205; so, Germanas acies, Daca proelia, Stat. S. 4, 2, 66: acta viri laudesque, Nemes. Ecl. 1, 26.— Pass.: sive mendaci lyrā Voles sonari, Hor. Epod. 17, 40; cf.: magno nobis ore sonandus eris, Ov. A. A. 1, 206.
- —Hence, sŏ-nans, antis, P. a., noisy, sounding, sonorous (very rare): meatus animae gravior et sonantior, Plin. Ep. 6, 16, 13: quod est sonantius et elatius, id. ib. 7, 12, 4.
I intr., ¶ 1 rendre un son, sonner, retentir, résonner : graviter, acute Cic. Rep. 6, 18, rendre un son grave, aigu ; tympana sonuerunt Cæs. C. 3, 105, 4, les tambourins résonnèrent ; sonuit contento nervus ab arcu Ov. M. 6, 286, un arc tendu fit résonner sa corde ¶ 2 renvoyer un son, retentir : omnia ploratibus sonant Liv. 29, 17, 16, tout retentit des gémissements ¶ 3 acc. de lʼobjet intérieur, [en parl. de la prononciation] avoir tel, tel accent : Cotta sonabat contrarium Catulo Cic. Br. 259, Cotta avait un accent à lʼopposé de celui de Catulus ; poetæ pingue quiddam sonantes Cic. Arch. 26, des poètes ayant je ne sais quoi dʼempâté dans lʼaccent ; nec vox hominem sonat Virg. En. 1, 328, et ta voix nʼa pas un son humain, cf. Virg. En. 6, 50.
II tr., ¶ 1 a) émettre par des sons, faire entendre : homines inconditis vocibus inchoatum quiddam et confusum sonantes Cic. Rep. 3, 3, les hommes faisant entendre dans des paroles informes des embryons de pensées confuses : evoe sonare Ov. M. 6, 597, crier évoé ! [abst ] inani voce sortant Cic. Fin. 2, 48, ils font entendre des paroles vides de sens ; b) [poét.] faire entendre avec éclat, faire sonner, vanter : Virg. En. 12, 529 ; c) chanter, célébrer : Hor. O. 2, 13, 26 ; Ov. M. 10, 205 ; sonandus eris Ov. Ars 1, 206, tu devras être chanté ¶ 2 [en parl. des mots] faire entendre, signifier : quid sonat hæc vox voluptatis ? Cic. Fin. 2, 6, que signifie ce mot plaisir ? unum sonare Cic. Off. 3, 83, avoir le même sens.
➳ formes sonavi, etc., Décad. || sonaturus Hor. S. 1, 4, 44 || 3e conj. sonere Lucr. 3, 156 ; 871 et dans Enn. , Pacuv. , Acc. , cf. Non. 504 ; 505.
➳.
- 1. geluid geven, klinken, galmen, ook kraken, bruisen, ruisen, tjilpen, knetteren, sissen, dreunen e.d.; ➤ tela sonant kletteren; pennae sonuerunt ruisten; sonuerunt tympana; classica sonant; lyrae, tibiae sonant; spumae sonantes; flamma sonat knettert; fons sonat klatert; sonans Aufidus bruisend; (m. acc. n) chordae diversa sonabant klonken verschillend; amnis rauca sonans dof ruisend; — retor. (v. woorden en v.e. redevoering) klinken [bene];
- 2. (poët.) weerklinken; ➤ ripae sonantes; valles sonuere maestum (Sen.);
- 3. genoemd worden (als); ➤ invictus sonas; II. tr.
- 1. doen klinken, laten horen [raucum quiddam krijsen; mortale menselijke woorden; hominem menselijk klinken]; ➤ poëtae pingue quiddam atque peregrinum sonantes (Cic.) van wie de taal een hoogdravende en uitheemse klank heeft;
- 2. (poët.) bezingen, in een lied prijzen [mala fugae; bella]; ➤ te carmina nostra sonabunt (Ov.);
- 3. door de stem verraden of aanwijzen [furem];
- 4. betekenen [unum hetzelfde].
响。應聲。扮。指。讀。誦。舉揚。言。呼。Hoc male sonat 此不中聽。難聽。Nec vox hominem sonat 此聲亦不係人之聲。此字亦無人之義。Sonantia verba 中耳之言。Amabo cuja vox sonat procul? 請問彼遠處之聲是誰之聲也。
Suggest a Translation
See an image
- sonus, to make a noise, sound, resound: in occultis templi tympana sonuerunt, Cs.: nunc mare, nunc siluae Aquilone sonant, H.: omnia passim mulierum puerorumque . . . ploratibus, L.: displosa sonat vesica, H.: mugitibus sonant ripae, echo, V.—To speak, sound, utter, express: subagreste quiddam, speak: Ille sonat raucum, O.: nec vox hominem sonat, i. e. bespeak a human being, V.: furem sonuere invenci, betrayed, Pr.—To cry out, call, celebrate, sing, cause to resound: Sonante mixtum tibiis carmen lyrā, H.: te carmina nostra sonabunt, praise, O.: Tale sonat populus, cries out, O.: atavos sonans, i. e. vaunting, V.—To mean, express, signify: unum sonare, i. e. agree in meaning: quā deterius nec Ille sonat, Iu.: non intellegere, quid sonet haec vox voluptatis, means.
-
…, quantum Hypanis Veneto dissidet Eridano ; nec mihi consuetos amplexu nutrit amores Cynthia, nec nostra dulcis in aure sonat. olim gratus eram non illo tempore cuiquam contigit ut simili posset amare fide. invidiae fuimus non me deus…
Propertius, Elegies
-
…, positoque tricuspide telo mulcet aquas rector pelagi supraque profundum exstantem atque umeros innato murice tectum caeruleum Tritona vocat conchaeque sonanti inspirare iubet fluctusque et flumina signo iam revocare dato. Cava bucina sumitur illi, tortilis, in latum quae…
Ovid, Metamorphoses
-
…aramque sepulchri congerere arboribus caeloque educere certant. Itur in antiquam silvam, stabula alta ferarum ; procumbunt piceae, sonat icta securibus ilex, fraxineaeque trabes cuneis et fissile robur scinditur, advolvunt ingentis montibus ornos. Nec non Aeneas…
Vergil, Aeneid
-
…non comptae mansere comae ; sed pectus anhelum, et rabie fera corda tument ; maiorque videri, nec mortale sonans, adflata est numine quando iam propiore dei. Cessas in vota precesque, Tros ait Aenea Cessas Neque enim…
Vergil, Aeneid
-
…quorum de facultate quaerimus quid intersit inter oratorum studia atque naturas suavitatem Isocrates, subtilitatem Lysias, acumen Hyperides, sonitum Aeschines, vim Demosthenes habuit. Quis eorum non egregius tamen ; quis ; cuiusquam nisi sui similis…
Cicero, de Oratore
-
…neque per Lucullos impetravisset qui praesertim usque eo de suis rebus scribi cuperet ut etiam Cordubae natis poetis pingue quiddam sonantibus atque peregrinum tamen auris suas dederet. neque enim est hoc dissimulandum quod obscurari non potest, sed prae nobis…
Cicero, pro Archia
-
…de consensione Italiae, de intermortuis reliquiis coniurationis, de vilitate, de otio. nosti iam in hac materia sonitus nostros. tanti fuerunt ut ego eo brevior sim quod eos usque istinc exauditos putem. Romanae autem se res…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…paene oratio iudicanda est, cum ipse mundus, cum maria atque terrae motu quodam novo contremiscunt et inusitato aliquid sono incredibilique praedicunt. in quo constituendae nobis quidem sunt procurationes et obsecratio, quem ad modum monemur. sed faciles…
Cicero, de Haruspicum Responso
-
…diem factus est. Liber Tertius et vehiculis tarditati, eademque cum accepisset homines inconditis vocibus inchoatum quiddam et confusum sonantes, incidit has et distinxit in partis et ut signa quaedam sic verba rebus inpressit hominesque antea dissociatos iucundissimo inter…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…, quod non nulli de industria consectantur rustica vox et agrestis quosdam delectat, quo magis antiquitatem, si ita sonet, eorum sermo retinere videatur ; ut tuus, Catule, sodalis, L. Cotta, gaudere mihi videtur…
Cicero, de Oratore