Logeion | sonus

sonus , ī, m.: a sound, noise, 2.728. (sonō)

sŏnus, i (collat. form sŏnus, ūs, in gen., Amm.20, 4, 14; abl. sonu, Sisenn. ap. Non. p. 491, 27; Ap. Met. 8, 30, 19; nom. plur., Amm.22, 9, 15), m. [sono],

a noise, sound (syn. fragor): et pereunte viro raucum sonus aere cucurrit, Enn. ap. Lact. ap. Stat. Th. 11, 56 (Ann. v. 509 Vahl.): tympana raucis Obstrepuere sonis, Ov. M. 4, 392: non exaudito tubae sono, Caes. B. G. 7, 47: signorum sonus, id. B. C. 3, 105; cf.: cum ingenti sono fluminis, Liv. 21, 28: olli respondit suavis sonus Egeriai, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 42 Müll. (Ann. v. 122 Vahl.): tantus et tam dulcis sonus, Cic. Rep. 6, 18, 18: distinctus, id. ib. 2, 42, 69: ab acutissimo sono usque ad gravissimum sonum, from the highest treble to the lowest bass, id. de Or. 1, 59, 251: in tibiarum cantibus varietas sonorum, id. N. D. 2, 58, 146: (lingua) sonos vocis distinctos efficit, id. ib. 2, 59, 149: ad nervorum eliciendos sonos, id. ib. 2, 60, 150; Hor. A. P. 348: inpulit aures Confusae sonus urbis, Verg. A. 12, 619; Ov. F. 1, 434; Liv. 1, 28, 2; Cic. Or. 17, 57: inanes sonos fundere, to utter empty sounds, id. Tusc. 5, 26, 73 Kühn.—
II Fig., tone, character, style: et in tragoediā comicum vitiosum est, et in comoediā turpe tragicum, et in ceteris suus est cuique certus sonus, Cic. Opt. Gen. 1, 1: unus enim sonus est totius orationis, id. Brut. 26, 100; id. de Or. 2, 12, 54.—
- B Of language, sonorousness: gravitas et cothurnus et sonus Sophocli, Quint. 10, 1, 68.

sōnus, a, um, adj. [sŏnus],

sounding, resounding, Isid. Orig. 1, 4, 4.

1. sonus, ī, m. (*svenos od. *svonos, altind. svaná-s), der Schall, Ton, Klang, das Geräusch, Getöse, I) eig. u. meton.: 1) eig.: a) übh.: dulcis, Cic.: acutissimus, der höchste Diskant, Ggstz. gravissimus, der tiefste Baß, Cic.: tubae, Caes.: signorum, Caes.: nervorum in fidibus, Cic.: tympani, Ov.: articulorum se ipsos torquentium, das Krachen (Knacken) der Glieder, die sich selbst verdrehen, Sen.: ventris, Cels.: ingens fluminis, Liv.: linguae Latinae, Liv.: lingua sonos efficit, Cic.: chorda sonum reddit, Hor.: inanes sonos fundere, einen leeren Schall von sich geben, Cic.: complet aures tantus et tam dulcis sonus, Cic. – b) insbes. = tönendes Wort, ficti soni, Ov.: reddebat od. edidit ore sonos, Ov. – 2) meton., die Stimme, Sprache, cycni, Hor.: tunc mens et sonus relapsus, Hor. – II) übtr., die Art der Darstellung, der Ton, Cic. de or. 2, 54; Brut. 100; de opt. gen. 1. – ➳ Heteroklit. nach der 4. Dekl., Genet. sonus, Amm. 20, 4, 14: Abl. sonu, Sisenn. hist. 3. fr. 26 (bei Non. 491, 27) u. 4. fr. 72 (bei Non. 142, 6, wo jetzt sono). Apul. met. 8, 30. Amm. 18, 8, 5; 20, 9, 6; 27, 1, 5 u.a.: Nom. Plur., sonus, Amm. 22, 9, 15.

2. sonus, a, um (sono), tönend, klingend, Isid. orig. 1, 4. no. 4.

sonus [CL] 1 noise, sound; b (dist. acc. source, quality, or sim.); c (as act, signal, or sim.). d sound as having pitch, note. e quality of sound, tone. f sound (of tune or music). aes ‥ propter claritatem ~i vocem solet designare doctorum Bede Tab. 454B; concrepat in tantum sonus hinc illincque resultans, / quisque manu patulas claudat ut auriculas Wulf. Swith. pref. 165; pausatio est dimissio ~i facta in debita quantitate Garl. Mus. Mens. 7. b transfer a me ~um cantionum tuarum Gildas EB 85; quod ‥ dixisse Deus, sive ut lux fieret sive ut alia quaeque, perhibetur, non nostro more per ~um vocis corporeum fecisse credendus est Bede Gen. 16D; versus hujusmodi illos scandere voluisse reor, ut addita in ~o vocali, quam non scribebant, dactylus potius quam existeret spondeus Id. AM 125; accentus ‥ a cantu vocatus est, quia in ipso tantum producitur ~us vocis Bonif. Met. 109; inter duas ‥ partes cum se precedit, ut ‘Deus summus’, ne nimius sibilus sit, prior S ~um perdit Abbo QG 8 (20); si, ut isti garriunt, ‘ce’ et ‘ci’ ~um habent ‘que’ et ‘qui’ Ib. 10 (24); somno ~oque clamantium stupefacti Ord. Vit. IX 9 p. 539; corpora ‥ humida invicem collisa debilem ~um efficiunt. ‥ corpora sicca ‥ fortem ~um efficiunt Quaest. Salern. C 6; ~us ‥ principalis [est] quem littera sonat per se ut vocalis, vel cum alio ut consonans. ‥ potestas ‥ accidentalis est quod ~us littere accentuetur diversimode, vel aspiretur vel longetur vel brevietur Bacon Gram. Gk. 4. c omni die minimi signi ad designandum capitulum incipiente ~o, fratres omnes, qui sedent in choro, statim surgere, et versi ad orientem interim debent stare Lanfr. Const. 173; unus ex ~orum ministris Gosc. Transl. Mild. 20; excitus rex ~um majoris signi audivit Ord. Vit. VII 16 p. 248; ut ‥ fideles ad servitium Dei certis horis, ~o competenti venire commoneant H. Reading (I) Haeret. II 1279A; signum per ~um tabule datur Hon. GA 666B. d licet organica bis quinquagenis et ter quinis ~orum [gl.: ~us directus est; precedit ~us cantum] vocibus concreparet armonia Aldh. VirgP 40; habet ‥ sensus vim ‥ percipiendi ~orum concentum vel discordiam Bern. Comm. Aen. 27; quecumque sunt in eodem ~o, non sunt ascendendo vel descendendo Garl. Mus. Mens. 6; primus ordo tertii imperfecti extraitur a primo ordine tertii perfecti per diminutionem unius, et sic erit trium punctorum vel ~orum tantum cum una longa pausatione trium temporum Mens. & Disc. (Anon. IV) 27; figura est representacio vocis sive ~i in aliquo modorum ordinate Hauboys 184. e signa ~o et mole prestantia W. Malm. GP V 255; ecce clarus ~us et purus, et melus de his jucundissimus in cithara hac H. Bos. LM 1299C; ista lira habuit quinque ~os, sc. scharpe, grete, qwase, swete, et amene Melton 255. f ~os cantandi in ecclesia ‥ discere coeperunt Bede HE IV 2 p. 205; instituit pueros Idithun modulamine sacro, / utque sonos dulces decantent voce sonora Alcuin Carm. 26. 39; tria sunt consideranda: sc. ~us, ordinatio, et modus. ~us sumitur hic pro musica Garl. Mus. Mens. 11; modus vel maneries vel temporis consideratio est cognitio longitudinis et brevitatis meli ~ique Mens. & Disc. (Anon. IV) 22; bestias quasque, volucres, fluvios, saxa, et arbores, cithare ~o [Orpheus] dicitur movisse, qui et Eurydicen nympham eodem mulcens ~o, in conjugem habuit Deorum Imag. 18. 2 articulate sound, speech, utterance; b (dist. acc. nature, form, content, or sim.); c (transf., w. ref. to import or message conveyed). d word, term. e power of speech (w. ref. to Verg. Aen. X 640). f inarticulate utterance (of human or animal). cantus pullorum ~us est praedicantium Bede Tob. 931A; cum ‥ linguam in apertos ~os jam formare coepisset Osb. V. Dunst. 5. b propheta David in ~um gratulabunde solemnitatis erupit, dicens “ecce quam bonum et quam jucundum habitare fratres in unum” Ailr. Spec. Car. III 4. 579C; de raucis ‥ faucibus [sponsa] tristem habet et lugubrem ~um quod dicitur: “nescivi, anima mea conturbavit me propter quadrigas Aminadab” J. Ford Serm. 61. 2. c quattuor ‥ anuli aenei ‥ quattuor sunt evangeliorum libri qui ‥ apte aenei sunt quia in omnem terram exivit ~us eorum [cf. Psalm. xviii 5] Bede Tab. 455B; dignatus est ut in omnem terram exierit jam ~us predicatorum suorum et in fines omnis terre verba eorum (Lit. Papae) W. Malm. GP I 36; ut in omnem terram exiret ~us tam gloriose triumphantis H. Bos. Thom. VI 11. d ego ‥ si die noctuque millenos ~os ferrea lingua contra naturam emitterem, nequirem utique omnia beneficiosa virtutum suarum opera ‥ prompsisse B. V. Dunst. 29; Roma, soni coma quod vult, fuge criminis oma Garl. Mor. Scol. 154. e eo usque talis vaticinii protrahit officium donec ad narranda ipsius pulchritudinis supernae quam in caelis speramus dans sine mente ~um mysteria celsa perveniat Bede Sam. 638C; c798 quid est aliud, nisi ut audientes sine fructu fiant, et impleatur Virgiliacum illud ‘dat sine mente sonum ‥’ Alcuin Ep. 136; qui sequitur sine mente sonum, qui verba capessit, / non sensum, judex integer esse nequit J. Sal. Enth. Phil. 27. f ob differentiam vocum et discretionem ~orum non absurdum arbitror quadripedum et volucrum et reptilium voces ‥ subtiliter dirimere Aldh. PR 131; dum suetas soleat cignus servare camaenas, / cuculus et proprios novit habere sonos Alcuin Carm. 60. 2; Jopas ‥ puerilis taciturnitas dicitur; quamvis enim ~um emitat, vocem tamen perlevem non format Bern. Comm. Aen. 13. 3 distinctive quality of voice or utterance, pronunciation, accent. b oratorical or literary style, tone. non quod alia lingua Galilei quam Hierosolimitae loquerentur ‥ sed quod unaquaeque provincia et regio suas habeat proprietates ac vernaculum loquendi ~um vitare non possit Bede Mark 282D (= Id. Luke 607B); non solum sublimitate verborum quae dicebantur sed etiam suavitate ~orum qua dicebantur Id. Hom. II 19. 204A; aliquantosque postea duravit annos inoffense locutus, nisi quod per angustum meatum fautium rautiori ~o modulabatur organum W. Malm. GP V 277; 1161 expedit ‥ ut quod loquor sit absconditum ab oculis ejus ne, si forte trium vocalium collisionem deprehenderit, turpis ~i et irregularis verbi mulctam cogar exsolvere J. Sal. Ep. 80 (118); quam pius, quam dulcis ~us ille pietatis in psalmo, in quo spiritum suum in manus Patris commendat J. Ford Serm. 83. 7. b talis debet esse ~us, tam moderatus, tam gravis, ut non totum animum ad sui rapiat oblectationem, sed sensui majorem relinquat portionem Ailr. Spec. Car. II 23. 571D. 4 sound as physical phenomenon (esp. as medium for linguistic communication dist. from writing). dactylus sentiatur in ~o, cum pareat spondeus in scripto Bede AM 130; proposui ut non solum scripto, sed etiam ~o distinguatis ‘fisum’ et ‘fissum’, ‘cesum’ et ‘cessum’ Abbo QG 8 (19); caritatem sapit, pietatem olet. tactu reddit mansuetudinem, ~o repraesentat misericordiam Anselm (Or. 13) III 53; ~us solus contingit auditum J. Sal. Pol. 437A; sonatio, que est actio ~i in sensum auditum [v. l. auditus], est auditio, que est passio auditus T. Sutton Quodl. 265; sic ‥ ~us medium est per quod verbum transit in auditum Fortescue NLN II 16.

1 sŏnus, a, um (sono), qui rend un son ; sonæ (litteræ), f. , voyelles : Isid. Orig. 1, 4, 4.

2 sŏnus, (8) ī, m. , ¶ 1 son, retentissement, bruit : tubæ Cæs. G. 7, 47, 2, le son de la trompette, cf. Cæs. C. 3, 105, 4 ; soni vocis Cic. Nat. 2, 149 ; nervorum Cic. Nat. 2, 150, les sons de la voix, des cordes de la lyre, cf. Cic. Or. 57 ; acutissimus, gravissimus sonus Cic. de Or. 1, 251, le ton le plus aigu, le plus grave || inanes sonos fundere Cic. Tusc. 5, 73, proférer des paroles creuses, des sons vides ¶ 2 a) accent [de la voix, dans la prononciation] : Cic. Br. 172, cf. ora sono discordia signare Virg. En. 2, 423, au mot signo ; b) sonus vocis Cic. de Or. 1, 114, bonne sonorité de la voix ¶ 3 [fig.] sonorité, éclat du style : Quint. 10, 1, 68 || ton, caractère propre : Cic. Opt. 1 ; Br. 100 ; de Or. 2, 54.

➳ formes de la 4^e décl. sonus, ūs, abl. u : Amm. 20, 4, 14 ; Sisenna d. Non. 491, 27 ; Apul. M. 8, 30.

sonus, ī m (sono)

1. geluid, klank, toon; ook geruis, geschetter, gebulder e.d. [gravis diep, bas-; acutus hoog; dulcis; tympani; tubae; fluminis]; ➤ -um arma dedere kletterden;
2. (poët.) woord;
3. uitspraak, accent [Atticorum; levis];
4. (poët.; postklass.) stem, het spreken [cycni gezang]; ➤ medio in -o midden onder het spreken; concordi -o eenstemmig;
5. (metaf.) (retor.) toon, stijl, manier van spreken [orationis].

sonus , i vel *us. m.
响聲。聲音。四聲規。Asperitas soni 粗糲之聲。

Suggest a Translation
See an image

, Rumor, fama, Gallis Bruit. Gregorius Tur. lib. 8. Hist. cap. 18 : Sonus enim erat sororem suam.... Constantinopolim fuisse translatam. Baudouinia in Vita S. Radegundis cap. 4 : Dum in villa ipsa adhuc esset, fit Sonus quasi eam Rex iterum vellet accipere. Ita usurpant idem Gregorius Turon. lib. 7. cap. 47. lib. 8. cap. 41. 43. Vita S. Treverii Monachi cap. 3. Capitula Caroli C. tit. 12. cap. 5. Guill. de Podio Laurentii cap. 47. Hugo Flaviniac. pag. 164. Petrus de Vineis lib. 2. Ep. 54. etc. Vide Sonare 2. , in Pœnitentiali S. Columbani cap. 14. et in Capitulis Aquisgran. ann. 817. cap. 31. est murmurare, aut murmur excitare : Faire du bruit.

, Clamor inconditus multitudinis, quo reum alicujus criminis insectatur, ut fuit Hutesium, apud Anglos, et Clamor de Haro, apud Normannos. Prima Curia Generalis Catalaniæ sub Jacobo Rege Aragon. ann. 1291. MS. : Quod nos, vel aliquis alius, non procedat contra aliquem richum hominem...... sine citatione emittendo Sonum, nisi essent malefacta,.... in quibus casibus possit prosequi malefactorem, emittendo Sonum, etc. Vide Huesium et Rumor.

, Psalmus Davidicus, Venite, exultemus, etc. qui in Matutinis canitur, forte sic dictus, inquit Garsias Loaisa, quia sonora voce decantatur, ut contra nullo Sono interveniente orationem dici, ait Amalarius in Eclogis de officio Missæ, quæ voce submissa dicitur. Concilium Emeritense cap. 2 : Oportet igitur, ut sicut in aliis Ecclesiis vespertino tempore, post lumen oblatum, prius dicitur Vespertinum, quam Sonus in diebus festis, ita et a nobis custodiatur in Ecclesiis nostris. Breviarium Mozarabum : Statim dicitur Sonus, si sit festum ; eo quod dies ferialis caret Sono, nisi in tempore Resurrectionis propter solennitatem dicitur. Hæc regula. Sonus est : Venite, exultemus Domino, jubilemus Deo salutari nostro. Versus : Præoccupemus faciem Dei, in confessione, et in Psalmis jubilemus Deo.

, Campana. Charta ann. 1233. inter Probat. Hist. Autiss. pag. 52. col. 1 : Diebus autem festivis, quibus grossi Soni pulsantur, tam clerici quam laici matricularii omnes in ecclesia jacebunt.

, Differentia, discrimen. Instr. ann. 1391. inter Probat. tom. 3. Hist. Nem. pag. 111. col. 2 : Quos voluerunt nominari consules de villa Nemausi, absque Sono seu differencia nobilium et innobilium.

sonus ī, m

SON-, a noise, sound: Tympana raucis Obstrepuere sonis, O.: signorum sonus, Cs.: fluminis, L.: ab acutissimus . . . gravissimus, the highest treble . . . the lowest bass: neque chorda sonum reddit quem volt manus, H.: Confusae urbis, V.: inanīs sonos fundere, utter emply sounds. —Fig., tone, character, style: suus est cuique certus sonus: unus enim sonus est totius orationis.

sonus

Saved

Recent