Logeion | suspicor

suspĭcor, ātus (inf. suspicarier, Plaut. Ps. 1, 5, 149 (563); id. Trin. 1, 2, 49 (87)), 1, v. dep. a. [1. suspicio, II.],

to mistrust, suspect (class.).
- - - - α With acc. (rare): id est, quod suspicabar, Plaut. Men. 5, 2, 24 (776): quid nunc suspicare aut invenis De illā? Ter. Heaut. 657: quid homines suspicentur, videtis, Cic. Lael. 3, 12: quod velim temere atque injuriose de illo suspicati sint homines, id. Ep. ad Brut. 1, 13, 1: nihil mali suspicans, id. Clu. 9, 27: res nefarias, id. Mil. 23, 63: summum nefas suspicatus de uxore, Quint. 9, 2, 80.—Rarely with a personal object: ancillas meas, Plaut. As. 5, 2, 39 (889): puellam, Ap. Met. 10, 24, 7.—
      - β With obj.-clause (so most usually): suspitio est mihi, nunc vos suspicarier, Me idcirco haec promittere, etc., Plaut. Ps. 1, 5, 149 (563): omnes ilico Me suspicentur, credo, habere aurum domi, id. Aul. 1, 2, 32 (110): debere se suspicari, simulatā Caesarem amicitiā, etc., Caes. B. G. 1, 44: id consilium cum fugae causā initum suspicaretur, Hirt. B. G. 8, 16: venturos, Qui, etc., Ov. H. 10, 83.—
      - γ Absol.: fuge suspicari (sc. me), Hor. C. 2, 4, 22.—
II Transf., in gen., to suspect, apprehend, surmise, suppose, believe, conjecture (class.; cf.: opinor, reor).
- - - - α With acc.: di inmortales, spem insperatam date mihi, quam suspicor, Plaut. Men. 5, 9, 22 (1081) Brix: si quidem hic lenonis ejus't vidulus, quem suspicor, id. Rud. 4, 4, 47 (1091): nisi me animus fallit, hic profecto'st anulus, quem ego suspicor, Ter. Heaut. 614: qui, quae vix conjectura, qualia sint, possumus suspicari, sic affirmat, ut, etc., Cic. Rep. 1, 10, 15: figuram divinam, id. N. D. 1, 11, 28: quiddam de L. Crasso, id. de Or. 3, 4, 15; cf.: aliquid de M. Popilii ingenio, id. Brut. 14, 56.—
      - β With rel.-clause: quare, quā sint illae dignitate, potes ex his suspicari, Cic. Inv. 2, 1, 2: ne suspicari quidem, quanta sit admirabilitas caelestium rerum, id. N. D. 2, 36, 90.—
      - γ With object clause: navalis hostis ante adesse potest, quam quisquam venturum esse suspicari queat, Cic. Rep. 2, 3, 6: quas (magnitudines stellarum) esse numquam suspicati sumus, id. ib. 6, 16, 16: placiturum tibi esse librum meum suspicabar, id. Q. Fr. 2, 9, 1: valde suspicor fore, ut infringatur hominum improbitas, id. Fam. 1, 6, 1: suspicor ingenuas erubuisse genas, Ov. H. 19 (20), 6: ex loco tumuli suspicari, non esse monumentum, Quint. 7, 3, 34.— Absol.: ut suspicor, Plaut. Men. 5, 9, 22 (1081) Ritschl. ☞ Act. collat. form suspĭco, āre: ne suspices, Plaut. Cas. 2, 6, 42 (394).

suspicor, ātus sum, ārī (zu suspicio, ere), I) argwöhnen, a) alqd: quod suspicabar, Plaut.: nihil mali, Cic.: res nefarias, Cic.: quid nunc suspicare aut invenis de illa? Ter.: quod velim temere atque iniuriose de illo suspicati sint homines, Brut. in Cic. ep. ad Brut.: summum nefas de uxore, Quint. – mit folg. Acc. u. Infin., omnes me suspicentur habere aurum domi, Plaut.: debere se suspicari Caesarem, quod exercitum in Gallia habeat, sui opprimendi causā habere, Caes.: ea quae fore suspicatus erat, Caes.: iamiam venturos aut hāc aut suspicor illāc... lupos, Ov. – b) alqm, jmd. beargwöhnen, im Verdachte haben, Plaut. asin. 889. Apul. met. 10, 24. – absol., fuge suspicari (sc. me), argwöhnisch von mir zu denken, Hor. carm. 2, 4, 22. – II) übtr., etw. ahnen, vermuten, mutmaßen, annehmen, sich einbilden, spem insperatam date mihi, quam suspicor, Plaut.: nisi me animus fallit, hic profecto est anulus, quem suspicor, Ter.: in quo neque figuram divinam neque sensum quisquam suspicari potest, Cic.: ut maius quiddam de L. Crasso, quam a nobis exprimitur, suspicentur, Cic.: licet aliquid etiam de Popilii ingenio suspicari, Cic.: aliquid ex eius sermone poterimus περὶ τῶν ὅλων suspicari, Cic.: quantum ex monumentis suspicari licet, Cic. – mit folg. indir. Fragesatz, quid sibi impenderet coepit suspicari, Cic.: quā re, quā sint illae dignitate, potes ex his suspicari, Cic. – m. folg. Acc. u. Infin., placiturum tibi esse librum meum suspicabar, Cic.: quod valde suspicor fore, Cic.: ille potuit ex loco tumuli suspicari non esse monumentum, Quint. – ➳ Parag. Infin. suspicarier, Plaut. Pseud. 562; trin. 86. fr. inc. bei Donat. Ter. Hec. 3, 1, 33.

See: suspicari

suspĭcor, (9) ātus sum, ārī, (suspicere), tr., ¶ 1 soupçonner : res nefarias Cic. Mil. 63, soupçonner des actes criminels ; nihil mali Cic. Clu. 27, ne soupçonner rien de mal ; nihil de alicujus improbitate Cic. Verr. 2, 4, 65, ne rien soupçonner de la malhonnêteté de qqn || [avec prop. inf.] soupçonner que : Cæs. G. 1, 44, 10 || aliquem Pl. As. 889 ; Apul. M. 10, 24, soupçonner qqn ¶ 2 soupçonner, conjecturer, se douter de : figuram divinam Cic. Nat. 1, 28, soupçonner une figure divine ; aliquid de aliquo, de aliqua re Cic. Br. 56, faire une conjecture au sujet de qqn, de qqch., cf. Cic. de Or. 3, 15 || [avec interr. ind.] : Cic. Inv. 2, 2 ; Nat. 2, 90 ; de Or. 1, 136 || [avec prop. inf.] : Cic. Rep. 2, 6 ; 6, 16 ; Q. 2, 9, 1.

suspicor, suspicārī en (arch.) suspicō, suspicāre (suspicio¹)

1. argwaan koesteren jegens, verdenken (m. acc.; de; aci.; afh. vr.) [res nefarias; de improbitate];
2. vermoeden, veronderstellen (m. acc.; aci.; afh. vr.) [nihil mali].

suspicor , aris, ari. n.
猜疑。想。估。盼望。

Suggest a Translation
See an image

suspicor ātus, ārī, dep.

SPEC-, to mistrust, suspect: ad suspicandum sagacissimus: fuge suspicari (sc. me), H.: quid homines suspicentur, videtis: debere se suspicari, Caesarem habere, etc., Cs.: venturos, Qui, etc., O.—To suspect, apprehend, surmise, suppose, believe, conjecture: hic profectost anulus, quem ego suspicor, T.: figuram divinam: aliquid de M. Popili ingenio: suspicor quid dicturi sint: quae et quantae sint (res): quas (magnitudines stellarum) esse numquam suspicati sumus: valde suspicor fore, ut, etc.

Menu

Word wheel

suspicor

Saved

Recent