Θαλῆς
Θαλῆς, Thales
Θᾰλῆς, ὁ, gen. Θάλεω, dat. Θαλῇ, acc. Θαλῆν; gen. also Θαλοῦ Str. 1.1.11; and in Poets Θάλητος, acc. Θάλητα, Call. Fr. 94, 96, Epigr. ap. D.L. 1.34, 39:—
- Thales of Miletus, Hdt. 1.74, etc.
Θαλῆς (ὁ) [ᾰ] Thalès de Milet, philosophe, l’un des sept sages ||
➳ Voc. Θαλῆ, DL. 1, 34. Gén. ion. Θάλεω, Hdt. 1, 70 ; Plat. Rsp. 600a ; Plut. M. 160e ; postér. gén. Θαλοῦ, Str. 7. Dat. Θαλῇ, Plut. Sol. 4, 7 ; DL. 1, 28, 32 ; postér. Θαλεῖ, Clém. Str. 1, p. 143, 39. Acc. Θαλῆν, Hdt. 1, 75 ; Ar. Nub. 180 ; Plat. Theæt. 174a ; ou Θάλην, Plut. Sept. sap. conv. 3, 10 ; ou Θαλῆ, Plut. Is. et Os. 34. Plur. Θαλαῖ, DL. 1, 11.
Étym. cf. Θαλία.
Θαλῆς
- Thales of Miletus, Hdt.