θαλάττιος Save Grieks Nederlands θαλάττιος -α -ον, Ion. θαλάσσιος, poët. θαλασσαῖος [θάλαττα] van de zee, zee-: οὔ σφι θαλάσσια ἔργα μεμήλει zeevaart hield hen niet bezig Il. 2.614; θαλάσσιος κλύδων de deining van de zee Eur. Med. 28; τὰ θαλάσσια zeedieren Hdt. 2.123.2; subst. ὁ θ. zeeman, matroos (meestal plur.): πόλεμος … ἠπειρώταις πρὸς θαλασσίους een oorlog voor vastelanders tegen zeelieden Thuc. 1.83.2.