Καλλίχορος
Καλλί·χορος, ου (ὁ) [ῐ] Kallikhoros (auj. Oksina ou Kosch) fl. de Paphlagonie, A. Rh. 2, 904.
Étym. v. le préc.
Καλλίχορος, m. Geilnau (d.i. lustig springend, s. Schol. Ap.Rh. 2.906 u. Paus. 1.38.6): Fl. in Paphlagonien, östl. von Heraklea, welcher dem Dionysos heilig war, er heißt auch Ὀξίνης, j. Oksina od. Kosch, Ap.Rh. 2.906 u. ff. u. Schol. Orph. Arg. 734, Scyl. 90, Amm.Marc. 12.8.24, Plin. 6.1, Val.Flacc. 5.75.2.