αἰναρέτης

αἰνᾰρέτης, ου, ὁ, (αἰνός)

• terribly brave, voc. -έτη (v.l. -έτα) Il. 16.31.

αἰναρέτης, voc. αἰναρέτη, du schrecklich tapferer, Il. 16.31 (ἅπαξ εἰρημ.); Aristonic. Scholl. ἡ διπλῆ, ὅτι τινὲς γράφουσιν αἴνʼ ἀρετῆς, καὶ ἐκφέρουσι κατὰ τὸ περισπώμενον, ἵνʼ ᾖ πρότερον αἰνέ, εἶτα πρὸς τὰ κάτω ἀρετῆς τί σευ ἄλλος ὀνήσεται πιθανώτερον δὲ συνθέτως αἰναρέτη, ἐπὶ κακῷ τὴν ἀρετὴν ἔχων.

αἰναρέτης

[αἰνός + ἀρετή.]

Voc. αἰναρέτη (u.l. αἰναρέτα).

Cursed in one’s valour Il. 16.31.

αἰναρέτης (αἰνός, ἀρετή), only voc. αἰναρέτη: woful-valorous, of Achillesʼ misdirection of his might from the battle - field to the nursing of his wrath, Il. 16.31†.

αἰναρέτης αἰνός, ἀρετή

• terribly brave, Il.