βαρύστονος
βαρύστονος, groaning heavily, bellowing
βᾰρῠ-στονος, ον,
- groaning heavily, τοῖς βαρυστόνοις ἐπικαλουμένοις . . ὑποκριταῖς nicknamed the bellowers, D. 18.262, cf. Epicur. Fr. 114, 237; resounding, λίθος AP 9.246 (Marc. Arg.). Adv. -νως A. Eu. 794.
- II of things, heavily lamented, grievous, S. OT 1233, Orac. ap. Paus. 10.9.11.
I
1 de pers. que lanza graves gemidos, gimoteante de actores trágicos, esp. de Esquines
ὑποκριταί
τοῖς βαρυστόνοις ὑποκριταῖς ... ὑπετραγῴδησεν
2 de cosas o situaciones que provoca un grave lamento
κήδεα
λείπει μὲν οὐδ' ἃ πρόσθεν ᾔδεμεν τὸ μὴ οὐ βαρύστον' εἶναι
• de profundo bramido
λίθος
3 de pers. desdichado Hsch.
II adv. -ως gravemente doloroso
μὴ β. φέρειν
βαρύ·στονος, ος, ον [ᾰ]
I intr.
1 qui pousse des gémissements profonds (litt. graves), Dém. 314, 10 ; Plut. M. 1086e, etc. ||
2 p. suite, retentissant, Anth. 9, 246 ||
II pass. qu’on pleure avec des gémissements profonds (litt. graves), Soph. O.R. 1233 ; Paus. 10, 9, 11.
Étym. β. στένω.
1. zwaar klagend:
2. zwaar te beklagen:
βαρύστονος, schwer seufzend, stöhnend, Soph. O.R. 1233 u. a.Sp.; ὑποκριταί Dem. 18.262 ; λίθος M.Arg. 26 (IX.246).
• Adv. -στόνως , Aesch. Eum. 761.
• Adv. -στόνως , Aesch. Eum. 761.
βαρύστονος
στένω
- Igroaning heavily, bellowing, Dem.:—adv. -νως, Aesch.
- IIof things, heavily lamented, grievous, Soph.