βλάμμα
βλάμμα, ατος, τό,
- = βλάβη, opp. ὠφέλημα, Chrysipp.Stoic. 3.71 (pl.), Phld. Rh. 1.215 S. (pl.).; expl. of σίνος, Gal. 18(2).445.
daño Chrysipp.Stoic.3.71, 154, Plu.2.1041d, Phld.Rh.1.215
• plu. lesiones Gal.18(2).445.
βλάμμα, ατος (τὸ) dommage, tort, Cic. Fin. 4, 21 ; Chrysipp. (Plut. M. 1041d).
Étym. βλάπτω.
βλάμμα, τό, Schaden, Cic. Fin. 4.21 ; Poll. 5.135, öfter.