βλαστημός
βλαστημός, growth
βλαστ-ημός, ὁ,
- growth, βλαστημὸν ἀλδαίνοντα σώματος πολύν A. Th. 12, cf. Supp. 318.
I que hace germinar, germinador
θέρος
II subst. ὁ β.
1 retoño, renuevo
τῆσδε β.
de Belo
2 crecimiento
β. ... σώματος
βλαστημός, οῦ (ὁ)
1 germe, pousse, d’où rejeton, Eschl. Suppl. 317 ||
2 fig. floraison, Eschl. Sept. 12.
Étym. βλαστάνω.
1. groei:
2. telg, kroost:
βλαστημός, ὁ, Keim, Sproß, Aesch. Suppl. 313. Gedeihen, Blüte, Spt. 12.
βλαστημός
= βλάστη I, Aesch.