βοτόν
βοτόν, a beast
βοτόν, τό, (βόσκω)
- beast, A. Ag. 1415, S. Tr. 690: mostly in pl., grazing beasts, Il. 18.521, S. Aj. 145 (lyr.), etc.; opp. θηρία, Pl. Mx. 237d; but also of birds, Ar. Nu. 1427; of the ostrich, Opp. H. 4.630.
1 en plu. ganado, animales de pasto
ὅθι τ' ἀρδμὸς ἔην πάντεσσι βοτοῖσιν
ὥπερ αἴτις ἐν βοτοῖς στάσειεν ἵππον
ἐφήμεροι, ἃ δὴ βοτὰ ζώομεν
seres de un día que vivimos como el ganadoΔαναῶν βοτά
πιαίνει βοτά
• en sg. res, cabeza de ganado
ὡσπερεὶ βοτοῦ μόρον
κτησίου βοτοῦ λάχνη
θύσας βοτὸν τέλευν
2 animales mansos, de labor o granja
op. θηρία
βοτόν, οῦ (τὸ) bête, tête de bétail, Eschl. Ag. 1415 ; part. brebis, Soph. Tr. 690 ; d’ord. au plur. τὰ βοτά, les bestiaux, Il. 18, 521 ; Soph. Aj. 144 ; en gén. en parl. de tout animal qui cherche sa pâture, d’oiseaux, Ar. Nub. 1427 ; de poissons, Opp. H. 4, 630.
Étym. *βοτός, vb. de βόσκω.
βοτόν, τό, das Geweidete, Vieh, Aesch. Ag. 1389 ; gew. plur., Il. 18.521 (ἅπαξ εἰρημ.); Soph. Aj. 144 ; Ar. Nub. 1409, u. sonst bei Dichtern ; Prosa, Plat. Menex. 237d.
βοτόν : only pl., βοτά, flocks, Il. 18.521†.
βοτόν
βόσκω
- a beast, Aesch., Soph.: mostly in pl. grazing beasts, Il., Trag., etc.; but of birds, Ar.