βώμιος
βώμιος, of an altar; (of a suppliant) at an altar (βωμός)
βώμιος, ον, also α, ον, v. infr.: (βωμός):—
- of an altar, ἀκτὰν πάρα βώμιον S. OT 183 (lyr.); βώμιοι ἐσχάραι E. Ph. 274; β. ἕδρη Orph. A. 992.
- 2 of a suppliant, βωμία ἐφημένη at the altar, E. Supp. 93, cf. S. Ant. 1301; ἀμφὶ βωμίους λιτάς E. Ph. 1749 (lyr.).
1 que forma parte del altar, del altar
ἀκτὰν παρὰ βώμιον
al borde del altarἐσχάραι
ἕδρη
2 que está en la proximidad del altar, junto al altar de pers., anim. y asimilados
ἡ δ' ... βωμία
ella ... al pie del altarμήτηρ βωμία ἐφημένη
una madre postrada junto al altarβώμιοι ἐπιστάται
βωμίους λιτάς
βώμιος, α ou ος, ον :
1 de l’autel, Eur. Ph. 274 ||
2 qui se tient ou se fait devant l’autel : βωμία ἐφημένη, Eur. Suppl. 93, assise en suppliante près de l’autel ; βώμιοι λιταί, Eur. Ph. 1750, prières devant l’autel.
Étym. βωμός.
βώμιος, auch 2 Endungen, Eur. Phoen. 281, zum Altar gehörig, auf dem Altar sitzend ; Soph. Ant. 1301 ; βωμία ἐφημένη Eur. Suppl. 105 ; ἐπιστάται I.T. 1284 ; öfter ; auch sp.D.
βώμιος
βωμός
- 1of an altar, Soph., Eur.
- 2of a suppliant, βωμία at the altar, Eur.