γαμητέον
γαμητέον, one must marry
γᾰμ-ητέον,
- one must marry, Plu. Demetr. 14 (parody of E. Ph. 395), Arr. Epict. 3.7.10, Hermog. Prog. 11.
hay que casarse
ὅπου τὸ κέρδος, παρὰ φύσιν γ.
γαμητέον [ᾰ] vb. de γαμέω, Plut. Demetr. 14 ; Arr. Epict. 3, 7, 19 ; etc.
γαμητέον, man muß heiraten, Plut. Demetr. 14.