γενέτωρ

1 creador πόντος γ. νεφέων ἀνέμων τε Xenoph.B 30.5, γ. τῶν ... κατὰ τόνδε τὸν κόσμον συντελουμένων ὁ θεός Arist.Mu.397^b21, cf. 399^a31, Orác. en D.Chr.37.13, Hymn.Mag.1.5, (Ἥλιος) γ. ἠοῦς Orph.H.8.4.

2 padre, progenitor Ὠα[ρί]ων ἁμὸς γ. Corinn.1.3.38, Ποσειδῶν, μητρὸς ἐμῆς Λαμίας γ. Eumel.8.3, en dedicatorias Ἁδριανῷ γενέτορι IGR 4.562 (Ezanos II d.C.), frec. en epitafios IUrb.Rom.1201.10 (II d.C.), IG 5(1).540 (Laconia II/III d.C.)

• antepasado τοῦ δὲ Ἀλεξάνδρου ... ἕβδομος γ. Hdt.8.137

• plu. ancestros γενέτορας ἐμέθεν δόμων E.Or.986, cf. IGDS l.c.

3 como epít. procreador Φοῖβός μοι γ. πατήρ E.Io 136, de Apolo en Delos ὁ βωμὸς τοῦ γ. Ἀπόλλωνος Arist.Fr.489, cf. Macr.Sat.3.6.2, 3.