γενετήρ
γενετήρ, parents
γενετ-ήρ, ῆρος, ὁ,
- = γενέτης, Epic.Alex.Adesp. 3.10, Arist. Mu. 397a4, IG 3.716, Coluth. 373, Tryph. 294: in pl., parents, IG 7.2543, Nonn. D. 4.61, al.
creador, padre Arist.Mu.397a4, Epic.Alex.Adesp.3.10, IG 22.3669.18 (III d.C.), TAM 3.268.3 (Termeso III d.C.), Orác. en SEG 27.678.11 (Ostia II/III d.C.),
ἀεὶ γενετῆρες ἁπάντων
• como epít. de
θεός
• plu. progenitores
Ἁρμονίης γενετῆρες
γενετήρ, ῆρος (ὁ) père, Arstt. Mund. 5 ; Anth. 7, 602 ; au plur. ancêtres, Mus. 125.
Étym. γίγνομαι.
γενετήρ, ῆρος, ὁ, Erzeuger, Arist. mund. 5 u. sp.D., wie Agath. 39 (VII.602); plur., die Eltern, Mus. 125.