γοητής
γοητής, a wailer
γοητ-ής, οῦ, ὁ,
- wailer, γοητῶν νόμον A. Ch. 822 codd. (γοατάν Herm.), cf. Tim. Pers. 112.
el que lanza gemidos
γοηταὶ θρηνώδει κατείχοντ' ὀδυρμῷ
γοητής, οῦ (ὁ) seul. gén. pl. dor. γοητῶν [ᾱ] qui gémit, qui se lamente, Eschl. Ch. 822 (sel. Herm. adj. γοατάν, acc. sg.).
Étym. γοάω.
γοητής
γοάω
- a wailer; or, in adv. sense, of lamentation, Aesch.