διφρηλάτης
διφρηλάτης, a charioteer
διφρ-ηλάτης [ᾰ], ου, ὁ,
- charioteer, Pi. P. 9.81, A. Eu. 156 (lyr.), S. El. 753, E. IA 216 (lyr.), etc.—Poet. and later Prose, Luc. DDeor. 24[25].1.
auriga Pi.l.c., I.1.17, A.Eu.156, S.El.753, E.IA 216, Luc.DDeor.24.1, AP 16.387
• fem., epít. de Isis, Mesom.l.c.
διφρ·ηλάτης, ου (ὁ) [ᾰ] conducteur d’un char, Pd. P. 9, 143 ; I. 1, 23 ; Eschl. Eum. 156 ; Eur. I.A. 216 ||
➳ Dor. διφρηλάτας, Pd. Eur. ll. cc.
Étym. δίφρος, ἐλαύνω.
διφρηλάτης, ὁ, Wagenlenker ; Pind. I. 1.17 ; Aesch. Eum. 151 ; Soph. El. 743 ; Eur. I.A. 216. Auch Luc. D.D. 25.1.
For Pindar, see also: διφρηλάτας
διφρηλάτης
-ου stem_acc, ὁ, διφρηλάτειρα, ας, ἡ poet.
ἐλαύνω
- a charioteer, Trag.