διφρελάτειρα
διφρ-ελάτειρα [ᾰ], ἡ, pecul. fem. of διφρηλάτης, APl. 16.359.
mujer auriga, AP 16.359.
διφρ·ελάτειρα, ας (ἡ) [λᾰ] conductrice d’un char, A. Pl. 5, 359.
Étym. δίφρος, ἐλαύνω.
διφρελάτειρα, ἡ, Wagenlenkerin, Ep. stat. athl. 30 (Plan. 359).