δειμαλέος
δειμαλέος, timid
δειμ-ᾰλέος, α, ον,
- timid, Arist. Phgn. 810a23, Mosch. 2.20, Opp. C. 1.165.
- II horrible, fearful, Batr. 287, cj. in Thgn. 1128.
I
1 cobarde, tímido
αὐδή
πτώξ
θῆρες
2 horrible, espantoso
δ. Διὸς ὅπλον
del rayoμυχοί
Κέρβερε δειμαλέην ὑλακὴν νεκύεσσιν ἰάλλων
ἑρπησταί
II adv. -ως de forma horribe
οἶκος ... ἀνέμων ὑπὸ ῥιπῆς ὤρνυτο δ.
δειμαλέος, α, ον [ᾰ]
1 act. effrayant, Batr. 289 ; Thgn. 1124 ||
2 pass. timide, craintif, Mosch. 2, 20 ; Opp. C. 1, 165 ; Arstt. Physiogn. 6, 2.
Étym. δεῖμα.
δειμαλέος, 1) furchtsam, Mosch. 2.20,
2) furchtbar, ὅπλον Batrach. 289 ; Theogn. 1128 ; Iul. Aeg. 59 (VII.69).
2) furchtbar, ὅπλον Batrach. 289 ; Theogn. 1128 ; Iul. Aeg. 59 (VII.69).
δειμαλέος
δεῖμα
- Itimid, Mosch.
- IIhorrible, fearful, Batr., Theogn.