δεινάζω
δεινάζω, to be in straits
δεινάζω,
- to be in straits, LXX 2 Ma. 4.35.
irritarse, indignarse LXX 2Ma.4.35, 13.25.
δεινάζω (impf. ἐδείναζον) s’irriter, s’indigner, Spt. 2 Macc. 4, 35 et 13, 25.
Étym. δεινός.
δεινάζω, = δεινοπαθέω, LXX.