διάκρουσις
διάκρουσις, a putting off
διά-κρουσις, εως, ἡ,
- putting off, ἐπὶ διακρούσει, to gain time, D. 54.27; delay, evasion, Plu. Cor. 19: pl., δ. καὶ ὑπερθέσεις Id. Cic. 7; escape from, βασάνων Lib. Or. 14.19.
1 jur. dilación de un proceso judicial
προκαλοῦνται ἐπὶ διακρούσει
τὴν κρίσιν ... διακρούσεσι πολλαῖς ... ἐκβαλλόντων
2 separación, evitación, rechazo c. gen. obj. o ἐκ y gen.
φυγὴ δὲ καὶ δ. ἀλλοτρίου
ἐκ φυλακῆς καὶ διακρούσεως τῶν ἀναιρετικῶν
διακρούσεις καὶ ἀποδράσεις ἐκ τῶν πραγμάτων
• alejamiento
ἐπὶ διακρούσει μόνῃ τῇ ἐμῇ ταῦτα πράττεσθαι
que esto se hace sólo para alejarme
διάκρουσις, εως (ἡ)
1 action de repousser, d’où prorogation, remise (d’un procès) Dém. 1265, 14 ||
2 action de se soustraire à, d’échapper à (un danger) Plut. Cor. 19.
Étym. διακρούω.
1. uitstel.
2. het afslaan; het afwijzen:
διάκρουσις, ἡ,
1) Aufschub, Verzögerung, Dem. 54.27, 29.
2) Abwendung der Gefahr, Plut. Coriol. 19 ; – καὶ φυλακὴ τῶν ἁμαρτημάτων cohib.ira 12.
1) Aufschub, Verzögerung, Dem. 54.27, 29.
2) Abwendung der Gefahr, Plut. Coriol. 19 ; – καὶ φυλακὴ τῶν ἁμαρτημάτων cohib.ira 12.
διάκρουσις, εως
from διακρούω
- a putting off, Dem.