διακρουστικός
διακρουστικός, expressive of deception
δια-κρουστικός, ή, όν,
- expressive of deception, ῥήματα A.D. Synt. 284.20.
1 que expresa elusión o engaño
(ῥήματα)
2 capaz de alejar
λογικὴ διέξοδος ... δ. δὲ τῶν ἐπιφερομένων ἀποριῶν
διακρουστικός, ή, όν :
1 qui réfute où qui résout, gén. Clém. 821 ||
2 qui marque qu’on use de subterfuge, en parl. de verbes tels que παραλογίζομαι, κλέπτω, ἀπατῶ, Dysc. Synt. 284, 20.
Étym. διακρούω.
διακρουστικός, vertreibend, τινός, Clem.Al.