διαγώνιος
διαγώνιος, from angle to angle, diagonal
διαγώνιος, ον,
- from angle to angle, diagonal, Str. 2.1.36, Vitr. 9.1.5, Aristid.Quint. 3.3, Antyll. ap. Orib. 6.23.3, Procl. Hyp. 3.16; δ. πάσσαλος Nicom. Harm. 6. Adv. -ίως Id. Ar. 2.12.
I
1 geom. diagonal, oblicuo
παραλία ... δ. πως ἄγεται
linea ab angulo ad angulum diagonios perducatur
διαγώνιοι πόδες
patas diagonalmente opuestas de una camaδ. πεσσοί
• subst. ἡ δ. (sc. γραμμή) la diagonal Str.2.1.36, Procl.Hyp.3.16, Eustr.in Apo.XIII.39
ἡ δ. εὐθεῖα τὸ τετράγωνον χωρίον εἰς δύο τρίγωνα τέμνει
τὰ διαγώνια
2 angular
οἰκοδομία
II adv. -ως en diagonal
δ. διαιρεθὲν εἰς δύο τρίγωνα
δια·γώνιος, ος, ον [ᾰ] diagonal ; subst. ἡ δ. (s. e. γραμμή) ligne en diagonale, diagonale, A. Quint. p. 118.
Étym. διά, γωνία.
διαγώνιος, von einem Winkel zum andern, ἡ, sc. γραμμή, Diagonale, Sp.