διαγριαίνω
διαγριαίνω, strengthd. for ἀγριαίνω, Plu. Ant. 86, Brut. 20 (Pass.).
hacer feroz o cruel
μὴ διαγριαίνειν μηδὲ τυραννικὴν ποιεῖν τὴν ἡγεμονίαν
τὰ πάθη τὰ τῆς ψυχῆς διαγριαινόμενα
• exasperar, irritar
τῆς Κλεοπάτρας ἐκκαλουμένης αὐτὴν καὶ διαγριαινούσης
provocándolo e irritándolo Cleopatra (al áspid)τὸν ὄχλον ἤδη διαγριαινόμενον
δι·αγριαίνω (seul. prés.)
1 rendre farouche ou cruel, Plut. Galb. 18 ||
2 exaspérer, irriter, Plut. Ant. 87 ; au pass. Plut. M. 465c.
διαγριαίνω, verstärktes ἀγριαίνω, Plut. Anton. 87 u. öfter.
διαγριαίνω
strengthd. for ἀγριαίνω Plut.