διαδακρύω
διαδακρύω, weep
διαδακρύω [ῡ],
- weep, D.H. 10.17 (s. v.l.).
δια·δακρύω (ao. part. -ύσας) pleurer pendant une pause, en parl. d’une personne qui parle, DH. 10, 17.
διαδακρύω, dazwischen weinen, Dion.Hal. 10.17.