διαδάκνω
διαδάκνω, bite hard
διαδάκνω, fut. -δήξομαι,
- bite hard, Max.Tyr. 6.2: metaph. of calumny, δ. τινά Plb. 4.87.5; of sarcasm, Iamb. Protr. 21.λαʹ.:—Med., have a biting-match with, τῷ Κερβέρῳ Plu. Suav. 2.1105a; bite each other, κυνίδια διαδακνόμενα M.Ant. 5.33.
1 luchar a dentelladas en metáf.
στάσεις πολλὰς καὶ διαφωνίας κυριττόντων ἀλλήλους καὶ διαδακνόντων
• en v. med. mismo sent.
τῷ Κερβέρῳ
κυνίδια διαδακνόμενα
2 morder, mordisquear
τὰ χείλη διέδακνεν ἀπορούμενος
se mordía los labios sin saber qué hacer
3 fig. ser mordaz en relación a, criticar
Ἀλέξανδρον
βεβουλευμένα πράγματα καὶ δόγματα
οὓς γὰρ ἂν φιλῶμεν σφοδρῶς, καὶ διαδάκνομεν πολλάκις
δια·δάκνω (seul. impf.) déchirer à belles dents, fig. : τινά, Pol. 4, 87, 5, qqn ||
Moy. (seul. prés.) s’entre-déchirer, s’entre-mordre, abs. M. Ant. 5, 33 ; τῷ Κερβέρῳ, Plut. M. 1105a, se battre avec Cerbère et se mordre mutuellement.
Étym. διά, δάκνω.
διαδάκνω, (δάκνω), zerbeißen ; übertr., Ἀλέξανδρον Pol. 4.87. – Med., τινί, sich mit Einem herumbeißen, Plut. Non Posse 27.