διακομπέω
διακομπέω, strengthd. for κομπέω, Pi. Fr. 157, Posidon. 41.
jactarse de
χρήματά μοι διακομπέων
τὴν Ῥωμαίων ἡγεμονίαν καταλελύσθαι
δια·κομπέω-ῶ, se vanter fort, se glorifier de, acc. Pd. fr. 128 (part. prés. poét. -έων); Posidon. (Ath. 212b, impf. 3 pl. διεκόμπουν).
διακομπέω, sehr prahlen, Pind. frg. 128 ; τί, Posidon. bei Ath. V.212b.
διακομπέω
- 1boast of “νήπια βάζεις, χρήματά μοι διακομπέων” (Hermann: διακομπεύων codd.) fr. 157.