διαρθρωτικός
διαρθρωτικός, explanatory
διαρθρ-ωτικός, ή, όν,
- explanatory, Epict. Ench. 52; δ. τέχνη S.E. M. 1.300; giving shape or form, Sch. Hes. Th. 139.
1 que da forma
τὸ σκότος τὸ διαρθρωτικόν
2 capaz de distinguir claramente
τρίτος ὁ τόπος (ἐν φιλοσοφίᾳ) δ.
τέχνη δ.
διαρθρωτικός, ή, όν, propre à distinguer nettement, Epict. Ench. 52, 1.
Étym. διαρθρόω.
διαρθρωτικός, ή, όν, gliedernd, ausbildend, Schol. Hes. Th. 139 ; – deutlich machend, Epict. ench. 52.1.