διαπυτίζω
διαπυτίζω, spirt
διαπῡτίζω, Att. fut. -ιῶ,
- spirt or spirt out, Arched. 3.12.
escupir
οἶνον ... χαμαί
διαπυτίζοντας ἀλλήλοις τὸν ἄκρατον φιλοτησίας ὀνόματι
escupiéndose los unos a los otros el vino puro en nombre de la amistad
δια·πυτίζω [ῡ] (seul. prés. et fut. -πυτιῶ) rejeter en crachant, cracher, Archéd. (Ath. 294c) ; Clém. 182.
διαπυτίζω, [ῡ], wegspucken, διαπυτιοῦσʼ οἶνον χαμαί, Archedic. com. Ath. VII.294c.