διαφρακτέον
διαφρακτέον, one must partition off
διαφρακτέον,
- one must partition off, Ph. Bel. 95.34.
hay que bloquear, hay que obstruir
δέρρει ἢ αὐλαίαις δ.
διαφρακτέον, vb. de διαφράσσω, Phil. byz. p. 95.