διοιδαίνω
διοιδ-αίνω,
- = sq., Aët. 3.34: metaph., διοίδαινον τῶν ὄχλων αἱ ψυχαί Hdn. 7.3.6; also οἱ στρατιῶται δ. τὰς ψυχάς Id. 8.8.1.
1 hincharse
(ἡ κολοκυνθίς) διοιδάνει σφόδρα
en una recetaδιοιδαίνειν τό τε πρόσωπον καὶ τοὺς μυκτῆρας
• del mar embravecerse Gr.Nyss.Hom.in Cant.152.3.
2 fig. inflamarse, encolerizarse
διοίδαινον τῶν ὄχλων αἱ ψυχαί
οἱ μέντοι στρατιῶται διοίδαινον τὰς ψυχάς
3 fig. crecer
ἐξ ὧν ἔριδες καὶ μάχαι καὶ ἔχθραι διοιδαίνουσι
δι·οιδαίνω (seul. prés. et impf.)
1 se gonfler, s’enfler, Hippiatr. p. 68 ||
2 fig. se gonfler (de colère, d’indignation) Hdn 7, 3, 16 ; 8, 8, 2 et 3 ; Clém. 1, 456 b Migne ||
➳ Impf. διοίδαινον, Hdn ll. cc.