διοίγνυμι
διοίγνυμι, to open
διοίγνῡμι,
- open, τὰς γνάθους διοίγνυτε Ar. Ec. 852: metaph., τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα Ph. 1.442:—Pass., Id. 2.414:—also διοίγω, S. Aj. 346, OT 1287, 1295 (Pass.), Pl. Smp. 222a (Pass.), etc.; ᾗ δʼ ἂν διοίξῃς σφάγια (sc. τῇ μαχαίρᾳ) E. Supp. 1205.
abrir
διοιγνὺς τὸ στόμα
de las aves al alimentar a las crías
• fig.
τὸ τῆς ψυχῆς διοίγνυσιν ὄμμα
del conocimiento
• en v. med. abrirse
δι·οίγνυμι [ῡ] c. le suiv. ||
➳ Prés. ind. 3 sg. διοίγνυσιν, Phil. 1, 442 ; 2 pl. διοίγνυτε, Ar. Eccl. 852 ; part. διοιγνύς, Arstt. H.A. 9, 7.
Étym. διά, οἴγνυμι.
διοίγνυμι, [ῡ], (οἴγνυμι), öffnen, aufsperren ; τὰς γνάθους Ar. Eccl. 852 ; τὸ στόμα Arist. H.A. 9.7 ; von Türen, Soph. Aj. 339 ; κλῇθρα O.R. 1287 ; vgl. Plat. Symp. 215b, 221d.
For Pindar, see also: διοίγω
διοίγνυμι
fut. ξω
οίγω
διοίγω Soph., Eur.
- to open, Ar., Soph., Eur.