διοκωχή
διοκωχή, a cessation
διοκωχή, ἡ,
- = διοχή, cessation, Th. 3.87; esp. armistice, D.C. 39.47, etc.
cese
ἐγένετο δέ τις ὄμως διοκωχή
en la peste
• en las armas tregua
διοκωχὴν ᾐτήσαντο
ἀσπόνδῳ διοκωχῇ
διοκωχή, v. διακωχή.
διοκωχή, ἡ, v.l. für διακωχή.
διοκωχή, ἡ,
διέχω
- a cessation, Thuc.