διχοτομία

1 división en dos partes ἄπειροι γὰρ αἱ διχοτομίαι τοῦ μεγέθους Arist.Ph.207^b11, cf. 239^b22, περίοδοι σελήνης ... τῶν μεταξὺ χρόνων αἱ διχοτομίαι Arist.GA 777^b22, cf. Gem.9.3, αἱ διχοτομίαι διορίζουσι τὰς ὥρας Thphr.Sign.6, cf. 9, εἰς ἴσα διαιρούμενον ἄπειρον κατὰ τὴν διχοτομίαν del número par, Simp.in Ph.455.22, de cuerpos celestes, Theo Sm.184

• fig. separación δ. ... κατὰ τὴν εἰς τὸ παντελὲς ἀπὸ τοῦ Πνεύματος ἀλλοτρίωσιν Basil.Spir.40.23.

2 lóg. dicotomía πλείους (διαφοράς) ... οὐκ ἔστιν ὑπὸ μίαν διχοτομίαν εἶναι, ἀλλὰ μίαν κατὰ μίαν τελευτᾶν Arist.PA 644^a9, cf. 643^b13, ref. a si son uno o dos los principios de la matemática, Iambl.Comm.Math.1.

3 geom. bisección, hecho de dividir en dos partes iguales una recta, Papp.948, un círculo por medio del diámetro, Procl.in Euc.157.12, un ángulo por la bisectriz, Eutoc.in Circ.147

• punto medio de una recta o de un arco, Archim.Aequil.1.6, σημεῖα οὐκ ἴσον ἀπέχουσι τῆς διχοτομίας Euc.10.41, cf. 44.