διχόνοος
διχόνοος, double-minded
δῐχό-νοος, ον, contr. δῐχό-νους, ουν,
- double-minded, Ph. 2.269, cf. 663.
διχό·νοος-ους, οος-ους, οον-ουν [ῐ] dont l’esprit est double, c. à d.
1 irrésolu, incertain, Phil. 2, 663 ||
2 équivoque, fourbe, Phil. 2, 269, 469.
Étym. δίχα, νόος.
διχόνοος, zsgzn -νους, uneinig ; tückisch ; Philo.
διχόνοος
δῐχό-νοος, ον
- double-minded.