διχοτόμησις
δῐχο-τόμησις, εως, ἡ,
- = sq., κύκλου S.E. M. 9.284.
división en dos partes
ἡ τοῦ κύκλου δ.
ἄνισον τὴν διχοτόμησιν ποιεῖ
• teol. dicotomía producida en el alma del pecador, Cyr.Al.Mt.278.17, cf. Origenes Comm.Ser.62 in Mt.p.144, Anon.Hier.Luc.49.30.
διχοτόμησις, εως (ἡ) [δῐ] action de couper en deux, Sext. 9, 284.
Étym. διχοτομέω.
διχοτόμησις, ἡ, das Halbieren, Zerschneiden ; Sext.Emp. adv. math. 9.284.