διχόμυθος
διχόμυθος, double-speaking
δῐχό-μῡθος, ον,
- double-speaking, νόημα Pittac. 1 Bgk.; γλῶσσα Sol. 42.4; double-dealing, deceptive, Ant.Lib. 23; λέγειν διχόμυθα speak ambiguously, E. Or. 890.
1 ambiguo
νόημα
ἔλεξε δ' ... διχόμυθα
• engañoso
γλῶσσα
• de pers. mentiroso
2 tergiversador Hsch.
διχό·μυθος, ος, ον [ῐῡ] qui tient deux langages, Sol. et Pittac. (DL. 1, 61 et 78) ; Eur. Or. 890 ; A. Lib. 23.
Étym. δίχα, μῦθος.
διχόμυθος, [ῡ], doppelte Reden führend, zweizüngig ; διχόμυθον ἔχουσα (γλῶσσα) κραδίῃ νόημα Sol. Scol. Iac. 1 (Ilgen 39); ἔλεξε διχόμυθα Eur. Or. 888 ; Sp., wie Anton. Lib. 23.
διχόμυθος
διχόμυθος ον
- double-speaking, λέγειν διχόμυθα to speak ambiguously, Eur.