δυσέλεγκτος
δυσέλεγκτος, hard to refute
δῠσέλεγκτος, ον,
- hard to refute, of persons or arguments, Str. 1.2.1 (Comp.), 11.6.4, Luc. Pisc. 17.
1 difícil de refutar de pers. Str.1.2.1,
ἀλάζονες ἄνθρωποι καὶ δυσέλεγκτοι
οἰόμενοι δυσέλεγκτοι κατὰ τὸν λόγον
τὸ δὲ πόρρω δ.
la lejanía dificulta la refutaciónὁ λόγος
• subst. τὸ δ. dificultad de ser refutado
(λόγοι) ὅσοι ... οὐδὲ τὸ δριμὺ καὶ δ. ἔχουσιν
2 difícil de vencer, invencible neutr. subst. τὸ δ. dificultad de vencer, invencibilidad
τοῦ σκότους
δυσ·έλεγκτος, ος, ον [ῠ]
1 difficile à convaincre, Str. 14 ; Luc. Pisc. 17 ||
2 difficile à réfuter, Str. 508 ||
Cp. -ότερος, Str. l. c.
Étym. δ. ἐλέγχω.
δυσέλεγκτος, schwer zu überführen, Luc. Pisc. 17 ; Kompar., schwer zu widerlegen, Strab. I.2.1.
δυσέλεγκτος
δυσ-έλεγκτος, ον
ἐλέγχω
- hard to refute, Luc.