δυσθανής
δυσθανής, having died a hard death
δυσ-θᾰνής, ές,
- unhappy in death, AP 9.81 (Crin.).
1 de pers. de muerte miserable o desgraciada, AP 9.81 (Crin.), cf. Eust.1706.6,
glos. a ὑπόμορος
2 de abstr. miserable
βίοτος
δυσ·θανής, ής, ές [ᾰ] qui meurt misérablement, Anth. 9, 81.
Étym. δ. θαν- de θάνατος.
δυσθανής, ές, eines schweren Todes gestorben, Crinag. 34 (IX.81).
δυσθανής
δυσ-θᾰνής, ές
θανεῖν
- having died a hard death, Anth.