εὐάερος
εὐάερος, with fresh, good air
εὐᾱερ-ος, ον,
- with fresh, good air, τὸ εὐ. Str. 3.2.13, cf. Herod.Med. in Rh.Mus. 58.73, Orib. 9.20.1.
εὐ·άερος, ος, ον [ᾱ] qui jouit d’un air pur et doux, Str. 3, 2, 13 ; 11, 4, 3, etc. Kram.
Étym. εὖ, ἀήρ.
εὐάερος, [ευᾱ], mit guter, milder, gesunder Luft, τόπος, Strab.