εὐδαιμονίζω
εὐδαιμονίζω, to call or account happy
εὐδαιμον-ίζω,
- call or account happy, εὐδαιμόνιζε παῖδα σήν E. Tr. 268, cf. X. Mem. 2.7.7, Arist. EN 1096a2, etc.; τὴν πόλιν Isoc. 8.83: c. gen. rei, οὐ . . μοίρας εὐδαιμονίσαι πρώτης for his eminent fortune, S. OC 144, cf. Pl. R. 516c, al.; αὑτὸν εὐδαιμονιεῖ τῆς περιουσίας D. 21.109, cf. 19.67; εὐ. τινὰ ὑπέρ τινος X. An. 1.7.3 (s.v.l.); ἐπί τινι D. 18.260; διά τι Luc. Nigr. 23:—Pass., διά τι Pl. R. 465d, al.
εὐδαιμονίζω (seul. prés. fut. et ao.)
1 tr. juger ou proclamer heureux, acc. Eur. Tr. 268 ; cf. Xén. Mem. 2, 7, 7 ; Isocr. 175d ; avec double rég. εὐδ. τινά τινος, Soph. O.C. 144 ; Dém. 550, 20 ; Luc. Somn. 12 ; τινὰ ὑπέρ τινος, Xén. An. 1, 7, 3 ; τινὰ ἐπί τινι, Dém. 314, 2 ; Luc. M. cond. 7 ; ou διά τι, Luc. Nigr. 23, qqn au sujet de qqe ch. ||
2 intr. être heureux, Ath. 130d ||
➳ Fut. réc. 3 sg. -ίσει, Arstt. Nic. 1, 10 ; ao. εὐδαιμόνισα, Plat. Crit. 43b ; opt. -ίσειεν, Dém. 362, 12 ; inf. -ίσαι, Soph. l. c. ; part. -ίσαντας, Luc. M. cond. 7.
Étym. εὐδαίμων.
εὐδαιμονίζω, glücklich preisen, schätzen, τινὰ μοίρας, wegen seines Schicksals, Soph. O.C. 142 ; Eur. Tr. 268 ; τοὺς ἀνθρώπους τῶν ἀγαθῶν Plat. Symp. 184e, wie Crit. 43b u. Folgde, z.B. Dem. 19.67 ; ὑπέρ τινος, Xen. An. 1.7.3, wo jedoch wohl mit Krüger ὑπέρ zu streichen ; ἐπί τινι, Luc. Merc.cond. 7 ; διά τι, Nigr. 23. – Bei Ath. IV.130d = εὐδαιμονέω.
εὐδαιμονίζω,
εὐδαίμων
- to call or account happy, Eur., Xen., etc.; c. gen., μοίρας for his fortune, Soph.; ὑπέρ τινος Xen.; ἐπί τινι Dem.