εὔδενδρος

εὔδενδρος, ον,

• well-wooded, abounding in fair trees, ἄλσος Pi. O. 8.9; μάτηρ (sc. Γαῖα) Id. P. 4.74; τέμενος Simon. 13; χόρτοι E. IT 134 (lyr.), etc.: also in Prose, Hp. Aër. 12 (Sup.), Str. 2.3.4, Ph. 2.117.

εὔδενδρος, baumreich, mit schönen Bäumen, ἄλσος Pind. Ol. 8.9 ; ὄχθος N. 11.25, vgl. P. 4.74 ; χόρτοι, baumreiche Triften, Eur. I.T. 134 ; ὕλη Alc. Mess. 8 (VI.218). Auch in Prosa, ὄρος Luc. Peregrin. 21 ; χώρη εὐδενδροτάτη Hippocr.

εὔδενδρος

• 1well wooded ὦ Πίσας εὔδενδρον ἐπʼ Ἀλφεῷ ἄλσος O. 8.9 cf. παρʼ εὐδένδρῳ μολὼν ὄχθῳ Κρόνου (διὰ τὰ τῶν ἐλαιῶν φυτὰ, ἅπερ Ἡρακλῆς ἐξ Ψπερβορέων κομίσας ἐνεφύτευσε τῇ γῇ. Σ.) N. 11.25 πὰρ μέσον ὀμφαλὸν εὐδένδροιο ῥηθὲν ματέρος P. 4.73 εὔδ]ενδροι (supp. Lobel) Δ. 4. h. 4.

εὔδενδρος εὔ-δενδρος, ον δένδρον

• well-wooded, abounding in fair trees, Pind., Eur.