εὐδαιμονικός
εὐδαιμονικός, conducive to happiness
εὐδαιμον-ικός, ή, όν,
- tending or conducive to happiness, Arist. EN 1176b16, Rh. 1367b13; τὰ εὐ. the constituents thereof, X. Mem. 4.2.34; τελετὴ καλή τε καὶ εὐ. Pl. Phdr. 253c.
- 2 of persons, likely to be happy, Ar. Ec. 1134, Arist. EN 1099b3; οἱ εὐ. philosophers who make happiness the chief good, D.L. 1.17; esp. of Anaxarchus, Clearch. 14; so also εὐ. αἵρεσις Gal. Phil.Hist. 4. Adv. -κῶς, πράττειν, διάγειν, Ar. Pax 856 (lyr.), X. HG 3.2.9.
εὐδαιμονικός, ή, όν :
I intr.
1 qui concerne le bonheur : τὰ εὐδαιμονικά, Xén. Mem. 4, 2, 34, ce qui fait le bonheur ; εὐδαιμονικὴ φιλοσοφία ou αἵρεσις, Gal. 2, 23d, doctrine des philosophes qui regardent le bonheur comme le souverain bien ; οἱ εὐδαιμονικοί, DL. 1, 17 ; Cléarq. (Ath. 548b) les philosophes qui regardent le bonheur comme le souverain bien ||
2 heureux, Ar. Eccl. 1134 ||
II tr. qui rend heureux, Plat. Phædr. 253c ; Arstt. Nic. 10, 6, 3, etc. ; DL. 7, 104 ||
Cp. -ώτερος, Arstt. Nic. 10, 6 ; sup. -ώτατος, Arstt. Nic. 10, 8.
Étym. εὐδαίμων.
εὐδαιμονικός, ή, όν, zur Glückseligkeit gehörig, den Glücklichen betreffend, τὰ εὐδ., das worin die Glückseligkeit besteht, Xen. Mem. 4.2.34 ; ἄνθρωπος, Ar. Eccl. 1134 u. A.; – glücklich machend, beseligend, τελετή, Plat. Phaedr. 253c ; καὶ καλὸν τὸ προσεπικτᾶσθαι τιμήν Arist. rhet. 1.19 ; χρῆσις DL. 7.104 ; καὶ μακάριον ἔργον Plut.; – οἱ εὐδαιμονικοί, Philosophen, die die Glückseligkeit als das Ziel der Philosophie betrachten, DL. 1.17 ; Ath. XII.548b.
• Adv. εὐδαιμονικῶς , z.B. πράττειν, Ar. Pax 856 ; διάγειν, Xen. Hell. 3.2.9.
• Adv. εὐδαιμονικῶς , z.B. πράττειν, Ar. Pax 856 ; διάγειν, Xen. Hell. 3.2.9.
εὐδαιμονικός, ή, όν
- conducive to happiness, Plat.; τὰ εὐδ. the constituents thereof, Xen. from εὐδαίμων