εὔπετρος
εὔπετρος, of good hard stone
εὔπετρος, ον,
- of good hard stone, AP 6.306.8 (Aristo).
εὔ·πετρος, ος, ον, fait de belle ou de bonne pierre, Anth. 6, 306.
Étym. εὖ, πέτρα.
εὔπετρος, von guten, schönen Steinen, θυεία Ariston. 1 (VI.306).
εὔπετρος
εὔ-πετρος, ον
- of good hard stone, Anth.