εὐπερίστατος
εὐπερίστατος, easily besetting
εὐπερί-στᾰτος, ον,
- easily besetting, ἁμαρτία Ep.Hebr. 12.1; perh. leading to distress, cf. περίστασις; εὐπερίστατον, = εὔκολον, εὐχερῆ, Hsch.
εὐ·περίστατος, ος, ον [ᾰ] qui circonvient facilement, NT. Hebr. 12, 1.
Étym. εὖ, περιΐστημι.
εὐπερίστατος, leicht umgebend, umstrickend, ἁμαρτία, NT.
Strong 2139
*
of sins, readily besetting: He 12:1 (on form and sense of the word, v. Westc., in l.).†
εὐπερίστατος
εὐ-περίστᾰτος, ον
περιστῆναι
- easily besetting, NTest.