εὔσχολος
εὔσχολος, unoccupied
εὔσχολ-ος, ον,
- unoccupied, esp. by war, Plb. 4.32.6; leisured, leisurely, ἀναχώρησις Phld. Oec. p.64 J.; εὔ. τὴν ψυχήν Hierocl. ap. Stob. 4.22.24 (corr. Gaisf.): Comp. -ώτερος Teles p. 47 H., M.Ant. 4.24.
εὔ·σχολος, ος, ον, qui a du loisir, Pol. 4, 32, 6 ||
Cp. -ώτερος, M. Ant. 4, 24.
Étym. εὖ, σχολή.
εὔσχολος, müßig, ruhig, Pol. 4.32.6 ; εὐσχολώτερος καὶ ἀταρακτότερος M.Ant. 4.24.